Drinken & Lachen in het Stamcafé

We zijn zo dol op blijde borrelige belachelijkheid - er zijn vast wel borrels leuker en gezelliger en ruiger maar dit is ONZE borrel en we zijn gelukkig met onze vrienden, onze vertrouwelingen en al die aanhakers en al die nieuwsgierigen. Helemaal geen plan en ook geen act en verder ook niet zo ingewikkeld; wel muziek, een loeiende airco, een koeling ijskoud opdrinkbier en een bonte verzameling Goed Volk, vreemde vogels en gewoonweg genieters. Er waren BN'ers en semi-BN'ers en volstrekt onbekende vreemdelingen, er waren vrienden + vriendinnen, oorlogsfotografen, acteurs, chroniqueurs, columnisten en journalisten. Ze vertrouwen ons niet allemaal, maar dat geeft ook niet - als je het maar gezellig hebt en daar staat het bier. D'r was een mevrouw uit Antwerpen en die kon ons nadoen: "AH LEKKERRRR! KAAS!" We houden ook van kaas, goed gezien, maar zó praten wij niet mevrouw! Gelukkig was ze wel leuk en gelukkig hebben we gelachen en binnenkort gaan we samen naar De Kat. Onze nieuwe vriend is een Limbo met zachte G en hij zat bij de VPRO en toen bij de VVD als klassiek-liberaal niet als neo-liberaal maar hij is moslim dus wilde hij geen leverworst maar hij dronk als een winnaar en hij knuffelde ons kapot. Robbie was er, en Teun (foto) was er. Politici uit alle hoeken en gaten, vooral uit de hoeken, en er waren ook politici niet, maar dan blijven zij toch lekker in de gaten! Het ging over vroeger, over opgroeien in Den Haag, over de politiek en over GeenStijl, over het weer en over het leven en over The Beatles en de Stones en over religie en het Kamerwerk. De mooie jongens van de voetbal waren er, dus ging het over de Dutch Fanatics (meningen verdeeld) en over buscombi's (meningen unaniem), er was Jägermeister en dat was (niet voor iedereen) een succes, er vielen glazen en er brandden peuken en er was kaas en worst en chips en noten (meer niet). Onze lievelingspvda'er was er zowaar, hij kan zo leuk vertellen over de vakbonden. Onze favoriete financiële vriend woont op 'drie minuten lopen' en onze Oudste Bekende (jullie ook wel bekend) was als eerste binnen, wat fijn dat het goed gaat, wat goed dat het fijn gaat! Hij met hoofdletter H was er, met z'n Heerlijke Haar, en met z'n fantastische vriendin, en z'n boeken lagen op de plee. De uitgever was er natuurlijk, en dan was daar ook onze vrind uit Zaandam, op de scooter, we hebben z'n stoelen niet meer, maar we voelen de warmte nog steeds. Die documentairemaakster was er (niet mee gepraat), de Grote Twee van Meningentelevee waren er (even mee gepraat) en er waren allerlei min of meer bekende Twitteraars (rare high five / low five mee gedaan) en onbekende Twitteraars (even naar gelachen). Die grote regisseur (maar vooral gewoon een mooie vent) kwam nog langs, altijd heerlijk onbevangen aan de late kant, maar altijd in staat om ons ervan te overtuigen dat eindtijd nogal rekbaar is als het veel te gezellig is. Wat is het nummer ook alweer / je ziet het vanzelf. Tarik was er, met z'n Kittens, die stalen weer de show, en in onze show sneuvelen geen soldaten, daar sneuvelen de glazen, daar gaat de wijn over de vloer en daar zit er bloed aan de muur. Gelukkig dit keer geen gebroken benen en heupen, alleen een gloeiende kop. Tot volgend jaar, kom ook eens langs, mail ons dan.

Nee we maken in het laatste kwartier van deze beschaving niks nieuws meer, maar soms houdt een geslaagde remake de illusie in stand

Vonden we na de aankondiging ook al: dit is wel écht een Remake met hoofdletter. Volledig opnieuw geanimeerde animaties en tussenscènes, en 15 jaar later in-game graphics die zowaar 15 jaar later ogen. En als verrassing krijgt de consument daar dus drie geheel nieuwe, nooit eerder vertoonde levels bij. Spelen zich af een jaar voor de opening van Halo 1, en lijken duo-missies met Sergeant Major Avery Johnson en Master Chief. Voelt en oogt als vintage Halo, de Covenant-paarstinten, het plasma, lekker hoor. Wist u overigens dat Master Chiefs United Nations Space Command name tag John 117 is, en dat dit tevens de bijbelvers is die het hele boek samenvat? "For the law was given through Moses; grace and truth came through Jesus Christ." (Ja die lezen we in de taal die Christus sprak: Engels.)

We hebben zo'n gevoel dat Nederland in de halve finale gaan komen

(Poosje geleden dit maar: LIVEBLOG IRAN HIER)

Weet u nog, januari 2020? De wereld sliep, Marion Koopmans was druk met haar make-up, maar op GeenStijl zag u al Enge Beelden van een vreemd virus uit China. En het mooie is. We voelen het weer. De verhoogde temperatuur. Het idee dat deze 26 niet zomaar een stel zijn, maar een goed stel. Het Times Square, dat van Oranje was. De glorieuze avond tegen Algerije waar de uitslag helaas geen adequate samenvatting was van de volledig Oranje gekleurde blik waarmee wij de wedstrijd bekeken. Wij zijn besmet. Maar u weet natuurlijk alles beter, en hoe kunt u dat beter laten zien dan door de ENIGSTE EGSTE GEENSTIJL WK POULE IN TE VULLEN. Dat is helemaal gratiesss, maar er zijn toch allemaal geweldige prijzen te winnen dankzij Kabelshop.nl, waar ze niet alleen de beste kabels hebben, maar ook de beste shop zijn (zoiets, Paarse Broek?). Moge de beste voorspeller, en Oranje natuurlijk, winnen.

Soep van de Week in het Stamcafé

Ik las de brisante rant van collega Mosterd over de Syrische geweldsgolf die Nederland overspoelt en dacht: "Hoe kan het toch dat progressief Nederland ziende blind en horende doof blijft voor de gruwelijke feiten?" De Syrische vluchteling (of wat daar voor doorgaat), is door de media en de politiek consequent gepresenteerd als een uiterst rendabele superimmigrant die perfect gedijt in het nieuwe Nederland. Vooruit, Syrië was minder primitief dan Afghanistan of Somalistan, maar dat kwam grotendeels door de christenen die voor de burgeroorlog meer dan 10 procent van de bevolking vormden maar inmiddels gedecimeerd zijn, al dan niet door het mohammedaanse kromzwaard.

Studenten Arabisch aan de Universiteit van Amsterdam waren altijd heel lyrisch over Syrië, dat net als Egypte als de bakermat van de oriëntaalse cultuur werd beschouwd. Voor mij waren Damascus en Aleppo vooral een soort Efteling, waarin het goed toeven was qua Wein, Weib und Gesang zolang je maar geen grapjes maakte over Hafez Al Assad. Overigens was ik het meestal eens met mijn kompaan Ferdinand Smit, een topdiplomaat die de jongste Nederlandse ambassadeur ooit zou worden, ware het niet dat hij met twee vrienden gruwelijk werd afgeslacht in de Sahara. Smit was door Buitenlandse Zaken uitgeleend aan de VN en was lang de buurman van Yasser Arafat in Gaza. De arabist vond dat er prima te onderhandelen was met Hafez Al Assad en dat werd hem vaak niet in dank afgenomen in Den Haag.

Tijdens mijn correspondentschap in Beiroet, viel het mij vooral op hoe wreed het Syrische bezettingsleger was. De Libanezen waren doodsbang voor de Syrische soldaten met een IQ lager dan hun schoenmaat (hun hersens pasten op een theelepeltje): meedogenloze rovende, verkrachtende en moordende boerenkinkels van het type dat we nu regelmatig zien stralen in Opsporing Verzocht: de exotische nobele wilde waar de zingende huisvrouwtjes in Apeldoorn en andere GroenLinkse voldioten een natte voeg van krijgen.

De feiten die Mosterd opsomt zijn ijzingwekkend: "Syriërs terroriseren Baarn, Syriërs terroriseren Den Bosch, Syriërs terroriseren Utrecht, Syriërs terroriseren Arnhem, Syriërs terroriseren Groningen, Syriërs terroriseren Nijmegen, Syriërs terroriseren Eindhoven, Syriërs terroriseren Ter Apel, Syriërs terroriseren gewoon ieder dorp waar ze maar terecht komen. Syriërs steken, snijden, stelen, vechten, verspreiden IS-propaganda, willen aanslagen plegen, pikken knuffels, slashen, verkrachten, verkrachten nog meer, gaan achter de vrouwen aan, roven, gaan achter familie aan, beroven, spugen, en goh… hadden we daar iets aan kunnen doen?"

Dat is pas ondernemerschap

Heerlijk bonusfeitje over Thomas Erdbrink, ooit Onze Man in Teheran, daarna een tijdje Onze Man Aan Talkshowtafels en tegenwoordig vooral Onze Man Die Probeert Uit Te Leggen Dat De Oekraïeners Ook Geen Lieverdjes Zijn Maar Dat Lukt Niet Zo Lekker. Toen hij correspondent was voor de NOS en de New York Times was, columns schreef voor de Volkskrant en vuistdiep in de VPRO zat, kluste hij ook nog bij voor Heineken (en KLM). Mag natuurlijk gewoon, Onze Man In Teheran is geen beschermde titel en plusveel voor oud-Hollandsch ondernemerschap, de schoorsteen moet roken, ook, of juist, in Iran, maar het maakt al die journalistieke praatjes over 'de Ander begrijpen' wel enigszins potsierlijk als je eigenlijk gewoon een influencer bent die te lui is om zijn Instagram een beetje fatsoenlijk bij te houden. Maar gelukkig is Erdbrink tenminste een fijne collega. "Toen FTM na een tip over de aanwezigheid van Heineken in Iran in maart 2021 contact zocht met Erdbrink en voorstelde om op dit dossier samen te werken, reageerde Erdbrink dat hij niet wist dat Heineken actief was in Iran. Daarmee verzweeg hij dus zijn eigen betrokkenheid. Erdbrink juichte het toe dat westerse bedrijven zich in Iran vestigden en zei weinig heil te zien in een kritisch artikel hierover. Hij zegt nu dat hij zich dat gesprek anders herinnert." Proost.

Nakkie d'r bij

"Nederlandse bestuurders herdenken niet de Grieks-Turkse bevolkingsuitwisseling van 1923. Zij herdenken niet de twintig miljoen vluchtelingen die de deling van India en Pakistan in 1947 voortbracht. Zij herdenken niet de honderdduizenden Hongaren die in 1956 na de Sovjetinvasie naar het Westen vluchtten, noch de vele Tsjechen die in 1968 hetzelfde lot ondergingen nadat Sovjet-tanks de Praagse Lente neersloegen." Maar. Ze herdenken dus wel de Nakba. Sterker nog, die herdenken ze bij het Verzetsmonument, en als daar wat kransen voor moeten wijken, dan is dat kennelijk maar zo. Gelukkig kun je GENOCIDE daar GENOCIDE gewoon vragen GENOCIDE over stellen aan GENOCIDE je volksvertegenwoordigers GENOCIDE pardon GENOCIDE mevrouw Ouwehand wij willen GENOCIDE GENODICE GENOCIDE GENOCIDE. Nou ja. Kijkt u maar.

Soep van de Week, tevens Stamcafé

Het wemelde deze week weer van de knotsgekke berichten in de krantjes van de Belg. Deze noodkreet op de voorpagina van Trouw spande de kroon qua krankzinnigheid: "Extreme hitte, regen en droogte vormen een gevaar voor de democratie. Verkiezingen komen wereldwijd steeds meer onder druk te staan door extreme weersomstandigheden, zeggen wetenschappers. Regeringen moeten hier beter op anticiperen. Zonder verkiezingen is er geen regering en geen democratie."

Inmiddels heeft Trouw nog maar een handjevol abonnees, voor het merendeel gefossiliseerde geïsoleerde bewoners van wierden in Groningen die in hun wanen nog steeds op de ARP stemmen. Je zal maar redacteur van Trouw zijn en dagelijks aan deze levende doden moeten prediken dat Allah en zijn profeet toffer zijn dan de Heere God der Heirscharen en zijn Enige Zoon, dat Israël de antichrist is, dat vrouwen met een zware stem, een adamsappel, een dikke piemel en een balzak ook door Allah zijn geschapen, en dat een AZC - bomvol kleptomane hitsige mohammedaanse knullen uit Somalië, Gambia, Syrië, Afghanistan en Somalië - naast je wierd een culturele verrijking en een geschenk uit de hemel is, en dat je ze met koffie en cake moet belonen als ze aan de deur komen om je sieraden en je bankpasje in bewaring te nemen.

Ik hoor al jaren dat DPG Trouw wil liquideren of laten fuseren met de Volkskrant want het krantje is op sterven na dood.

Soep van de Week in het Stamcafé

[Liveblog Iran hier]

Op 20 mei gaat eindelijk Het Hart van Amsterdam in première, het magnum opus van Roy Dames en Arnold-Jan Scheer waar zij bijna een halve eeuw aan werkten. We kijken even naar de heerlijke trailer met de ouderwetse penose van de Zeedijk. Leefden Frits van de Wereld en Zwarte Joop nog maar! Gelukkig is Henk de Vries, de eigenaar van de Bulldog, nog wel onder ons en hij zit dan ook prominent in de film.

Roy Dames en Arnold-Jan Scheer begonnen begin jaren tachtig met het Hart van Amsterdam en de film is de afgelopen week eindelijk afgemonteerd en is vanaf 21 mei in talloze bioscopen te zien.

Dames is ‘s lands bekendste en beruchtste documentairemaker. Hij volgde Lau en Tiny in zijn serie Nooddorp en de legendarische “kersemus” werd 8 miljoen keer bekeken.

Het grote publiek is dol op de man, die als geen ander de zelfkant van het leven filmt, of het nu over hoeren gaat, vrouwenhandel, alcoholisten, nog meer alcoholisten, junks, bizarre seks, de sekspolitie van Den haag, Marokkaantjes, illegale vluchtelingen, homo’s in het leger, Joden, terminale patiënten, TBS’ers, de zaak Vaatstra, de bokser Rudi Lubbers, die ooit tegen Mohammed Ali bokste maar in Portugal werd gearresteerd met een paar honderd kilo hasjiesj en sujetten als Frank Masmeijer en Emile Ratelband.

Ogen op de bal

Uitstekende polemiek in Trouw. Het begint allemaal met iemand die het altijd belangrijke verschil tussen pedofilie en hebefilie uiteenzet, aangevuld met een gloedvol betoog over dat het eigenlijk juist heel gezond en gewoon is om te vallen op 14-jarige meisjes. Afijn klaarblijkelijk was Epstein dus geen pedofiel maar hij misbruikte wel meisjes en dus pleit de auteur ervoor om hem dan maar 'schurk' te noemen. Dan moet je net Trouwlezers hebben, die weten als geen ander dat woorden ertoe doen. Werkelijk schitterende ingezonden brief, met als betooglijn: noem Epstein geen schurk, want dan gaan puberjongens daarna een podcast kijken of even groomscrollen op TikTok en voor je het weet zíjn ze allemaal Epstein. Verwarrend, verontrustend, maar goed dat het er is.

HARTENKREET, tevens Stamcafé

Nou? Weet u het? Waarom waarom waarom? Zegt het maar in de comments (wel even premium worden svp)